จ ๑๘ เมย ๕๔ ปฐมฤกษ์อนุทินสัยอย่างเป็นทางการ

"บ๊าย บายครับ"



เป็นคำกล่าวคำทักทายอย่างเป็นทางการ

ถึงแม้ว่าจะดูคล้ายกับคำลา.........ก็เหอะ
อ่านในทวิตเตอร์เจ้าประจำ มีกระทาหญิงท่านหนึ่งบอกไว้น่าสนใจว่า
ทุกวันล้วนแต่เป็นวันสุดท้าย หากคิดจะเริ่มต้นใหม่
ดังนั้น...ผมจึงขอมีวันสุดท้าย กับเขาบ้าง!

อย่างน้อย และอย่างแรก การเปิดบล็อกตัวใหม่นี้
มีนัยยะอยู่สามประการ

ประการแรก หลังจากที่ละทิ้งนิสัยการบันทึกไดอารีประจำวัน
นับแต่เรียนจบมา ก็หลายปี อาจเป็นนิสัยที่ไม่ดีนัก
แต่ก็ต้องสารภาพว่า มันไม่ประทับใจจ๊อดส์
สมควรที่จะจดจำ ตรงกันข้าม
อยากจะให้เวลาช่วงดังกล่าวที่ว่ามานั้น ลืมเลือน และ หายไปเสียด้วยซ้ำ
สิ่งที่ดีที่สุด ที่จะทำได้ในตอนนั้น คือ
การปิดต้นฉบับการบันทึกไดอารีที่เป็นเล่มๆนั้นซะ
แต่กว่าจะหักดิบได้ ก็เล่นเอาแทบแย่ ก็อย่างว่าละนะ
คนมัน "เคยๆ" นิ เขียนมาเป็นรอ้ย เป็นพันวัน
อยู่ๆจะให้หยุดชะงักทันด่วนซะ ผลที่ตามมาก็เลย
กว่าจะเข็นความรู้สึกเก่าในฟิวส์ที่เหมือนเดิม
 มันจึงยากสักหน่อย............


ยิ่งมาเริ่มต้นจุดสตาร์ทเอาปลายเดอืน เมษาด้วยแล้ว
ถ้าขืนไปซื้อเป็นรูปเล่ม ยิ่งเสียเปรียบเพิ่มขึ้น
เพราะคงจะมีหน้ากระดาษว่างๆ ไปตั้งสามเดือน
โดยเริ่มตั้งแต่ มกรา จนถึงเดือน มีนา
ดังนั้น ก็อาศัยอินเตอร์เน็ตบล็อกกิ้งซะ

ง่ายดาย สะดวก และมักง่ายดีแท้


ข้อสอง ไหนๆก็มีสิ่งที่ช่วยฆ่าเวลาโดยง่าย
คอมพิวเตอร์ก็มั่นใช้ทุกวัน จะขยันอัพอีกสักหนึ่งอย่าง มันคงไม่มีปัญหาอะไร
ไม่ไปใช้คมนาคมสัญจร อย่าง เฟซบุค และทวิตเตอร์
ที่ถูกระดมใช้จนเกินงามซะเหลือเกิน อ่านแล้ว
รู้สึกว่าผู้เขียนเป็นคนดีซะเหลือเกินใช่ไหมละครับ?



ข้อสาม ตั้งไว้ให้ "รก" ตาเล่นๆ ให้สมดูเป็น
"ไตรลักษณวิธี" ไปงั้นๆแหละ



จบการอธิบายโวหารกาญจนากันเพียงแค่นี้
หลายคน คงโห .....อุตสาห์อ่านมาเนิ่นนาน
ที่แท้ .......


ก็ "ไดอารีออนไลน์" ดีๆ นี้เอง